Welkom op Brieven van een vader

Tout le monde sait comment on fait les bébés
Mais personne sait comment on fait des papas

We kunnen ons veelvuldig wijsmaken wat we willen, dat we alles afweten van opvoeden, dat we boeken hebben gelezen bij de vleet, dat we de laatste theorieën van ’s werelds beste opvoedkundigen pogen te volgen… Feit is en blijft dat een kind opvoeden hoort tot de moeilijkste dingen die je in leven doet.
Elke man kent wel dat gevoel bij zijn eerste spruit: je vrouw heeft uren liggen afzien en heeft de mooiste baby ooit op de wereld gezet. Na een paar dagen moederhuis, kom je thuis met je baby en overvalt je de gedachte “wat nu?” Weg zijn al die vroedvrouwen, verpleegsters, hulpmiddelen en goed (of minder goed) bedoelde adviezen van familie en vrienden (no worries, die laatste komen met de regelmaat van de klok wel weer terug). In je lieftallige partner is het moederinstinct intussen volledig ontwaakt en zij is al begonnen met de baby te verschonen en hem/haar te voorzien van de nodige voedingsstoffen alsof ze dit al haar hele leven doet. Jij, als kersvers vader, staat nog in de deuropening met de koffers en het restant aan pampers die je meekreeg van het moederhuis. Een beetje verbouwereerd aanschouw je het tafereel en je voornaamste gedachte is: “en, wat nu?”
Is dit gevoel je wereldvreemd? Dan ben je ofwel nog geen vader, ofwel ben je een soort superpapa en zou ik je graag eens ontmoeten. Herken je je echter volledig in dit beeld, wees dan welkom op deze blog. Via brieven aan mijn kinderen probeer ik me te verplaatsen in hun eigen wereldje, en stel ik onze opvoeding in vraag. Soms ludiek, soms ook ernstig en sarcastisch. Commentaren achterlaten mag steeds, delen ook.

Vriendelijke groet,
Benny Huyghe