Laatst las ik een artikel in de Morgen over kindjes, buiten spelen en het feit of hen dat al dan niet weerbaarder maakt. De auteur was overtuigd van wel. Toegegeven, ik ben geneigd die mening te onderschrijven, al weet ik niet of een wandeling bij min vier kinderen harder maakt voor wat het leven in petto heeft. Maar goed, van een beetje minder geitenwollensokken gedoe, is nog niemand gestorven.
Wat er ook van zei, tijdens die eerste winterprik van het jaar, hebben we jullie niet binnen gehouden. Niet dat we de slee hebben bovengehaald (we zouden zo’n ding trouwens eerst moeten gaan kopen), maar een leuke wandeling in het winterse Aarschot was mooi meegenomen. En wie weet, is het misschien de laatste keer in jullie leven dat jullie sneeuw zullen zien. Weerman Frank Deboosere (dat is een bekend persoon die de weersvoorspellingen komt vertellen op tv) kondigde al aan dat we misschien wel nooit meer een Elfstedentocht zullen meemaken. Zelfs papa heeft dat niet bewust meegemaakt. De laatste Elfstedentocht, een schaatstocht langs elf steden in het Nederlandse Friesland, vond plaats in 1997. Toen was jullie papa nog maar een snotneus van elf jaar.
Een schaatser worden, zit er op het eerste zicht toch niet echt in bij jullie. Elise klom al na vijf passen in mijn nek, wegens te bang om te vallen en Noah zat lekker ingeduffeld in zijn buggy. Een frisse neus hebben we dus wel gehaald. Volgende winterprik (als die er nog komt), toch eens proberen een sneeuwballetje te gooien…
Brieven van een vader 