Aan: mijn liefste dochter
Vandaag moesten papa en mama voor het eerst naar het oudercontact. Zo’n momentje waarop wij even samen met jouw juf keuvelen over wat jij allemaal uitspookt in de klas.
Toen ik jouw klasje voor het eerst zag, wou ik meteen terugkeren naar mijn eigen jeugd om nog eens een dag in zo’n klas door te brengen. Na vijftien minuten door te brengen op zo’n stoeltje, ben ik van gedachte veranderd. Gelukkig verliep het gesprek heel wat comfortabeler en hoorden we dat je een hele fijne kleine kleuter bent. Op de terugweg naar huis besefte ik dat dit je eerste “rapportje” was in een reeks van velen. Aan het gesmak en geknor, uit jouw bedje afkomstig, te horen kon ik afleiden dat jij vooralsnog niet wakker ligt van het woord “rapport”. Hou het nog maar even zo, je leert het snel genoeg… Slaapwel 🙂
Brieven van een vader 